In mijn systeem met DIS voelt het alsof mijn lichaam aan de buitenkant volledig is ingesnoerd met strakke touwen. Touw over touw, knoop op knoop, zo strak gelegd dat niets kan verschuiven. Van buiten lijkt het misschien beheerst, functionerend, stevig bij elkaar gehouden. Maar elke knoop staat voor een afspraak, een regel, een interne correctie. Alles bedoeld om te voorkomen dat het uiteenvalt.

Soms zijn er momenten waarop je even wilt stoppen, om te voelen: we zijn onderweg.Vandaag is zo’n moment. We hebben het eerste certificaat ontvangen!

De kracht van kleine stapjes wordt vaak onderschat. Wanneer je een doel voor ogen hebt, loop je er het liefst in reuzenstappen op af. Maar juist door die kleine stapjes te nemen en de herhaling van kleine successen te behalen en ervaren, ontstaat er een solide basis. Een basis waar je op kan vertrouwen, waar je op terug kan vallen en dat de voeding is van het grote succes.

We leren samen, jij en ik. We groeien, soms onhandig, maar steeds vooruit. Ergens tussen twijfel en vertrouwen, worden we één team.

Stemmen schreeuwen, eisen mijn aandacht, onverbiddelijk, allesoverheersend. Mijn handen, vol kracht, willen het stoppen, krabben, slaan, stop! Stop alsjeblieft! 

Focus.... "zit!" ...... billen naar beneden .... "Goed zo!".... de hand gaat in de zak ..... ja, ja, ja, dat betekent ...... BROKJE!!! Ik wil het nog een keer doen! ......

De Afgelopen 3 weken hebben we samen al heel wat stapjes gezet. Stapjes in het opbouwen van verbinding en vertrouwen, samen een dagstructuur vinden en kleine oefeningen zoals leren zitten en aan de lijn lopen.

Dinsdagochtend 10:00 uur. Ik wil naar de winkel, heel simpel, schoenen aan, jas aan, fiets pakken en gaan. Ik pak mijn schoenen uit de gang.