Een strak regime

In mijn systeem met DIS voelt het alsof mijn lichaam aan de buitenkant volledig is ingesnoerd met strakke touwen. Touw over touw, knoop op knoop, zo strak gelegd dat niets kan verschuiven. Van buiten lijkt het misschien beheerst, functionerend, stevig bij elkaar gehouden. Maar elke knoop staat voor een afspraak, een regel, een interne correctie. Alles bedoeld om te voorkomen dat het uiteenvalt.

Spanning

Ook in de training met Mallow merk ik hoe automatisch de touwen aangetrokken worden: duidelijkheid, herhaling, discipline. Het geeft veiligheid, voor mij én voor Mallow. Maar soms voel ik ook hoe weinig bewegingsruimte er is. Hoe elke afwijking spanning geeft. Wanneer Mallow bij het eerste stukje van onze ronde niet "zoals het hoort" naast mij gaat lopen, schiet alles op tilt. De touwen trekken strakker aan, de knopen worden aangespannen. Focus verdwijnt, spanning neemt over. Wat een simpel rondje zou moeten zijn, wordt ineens een uitdaging: niet alleen om Mallow te begeleiden, maar om het rondje überhaupt af te maken terwijl mijn systeem overbelast is.

Dit zijn de momenten waarop de training en mijn DIS elkaar het hardst raken. Waar één kleine afwijking genoeg is om het hele systeem te ontregelen. En toch lopen we verder.... 

Bevestiging van buitenaf

De bevestiging die ik nodig heb, moet van buitenaf komen, van de mensen om mij heen. Alleen dat kan mijn systeem sussen. Van binnenuit kan ik die geruststelling niet vinden; daar zitten vooral regels, controle en voortdurende correctie. Zonder externe bevestiging blijft het intern onrustig, alsof niets ooit helemaal klopt.

Dit zoeken naar bevestiging loopt mee in alles wat ik doe, ook in de training met Mallow. Niet als onzekerheid, maar als noodzaak. Omdat mijn systeem pas kan ontspannen wanneer iemand van buitenaf teruggeeft: dit is goed, dit gaat zoals het mag.

Schrijven maakt zichtbaar

Het schrijven van dit blog helpt me om te verwoorden wat anders onzichtbaar blijft. Hoe een simpel rondje met Mallow zoveel vraagt van mijn systeem. Hoe belangrijk het is dat er iemand van buitenaf ziet wat er gebeurt, en erkent dat ik het doe zoals het moet. Dat is de bevestiging die mijn systeem nodig heeft om even tot rust te komen. En om vervolgens weer verder te kunnen gaan.